Ταξινόμησα τις κάρτες με αύξουσα σειρά διαθέσιμου ελεύθερου χώρου.
Όσο γέμιζε η κάρτα λέξεις τόσο άδειαζε το μυαλό μου.
Αερικό και το ήθελα και είχα γίνει πάλι. Το νεο βιβλιάριο υγείας το έλεγε καθαρά. Μη ιάσιμη η αρρώστια σας κυρία μου.
Μοναξιά, απελπισία και οι διαπυστώσεις αντί να δίνουν λύσεις, δίνουν περρίσιο πόνο.
Κόλλησα το βλέμμα μου στην κίνηση του γρήγορα κινούμενου βαγονίου.
Στην άκρη της ζωής μου κάθησα να χαζέυω πόδια να χαλαρώνουν στην προσμονή ενός ακόμα λάθος βήματος. Απ'το βάθος του διαδρόμου εμφανίστηκε ο σακάτης του βαγονίου
και με έκανε να χαμογελάσω με πίκρα...Με έκανε να νοιώθω τυχερή που είμαι αρτιμελής.
Κι ας είμαι μόνη. Χτύπησε και το τηλέφωνο, με περίμεναν...όπως κι εγώ την ευτυχία κι ας αργήσει όπως κι εγώ...
Να λοιπον γιατί μαζέυω κάρτες από τα stand στα cafe...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου